هفته اي كه در آن به سر مي بريم هفته پيوند اوليا و مربيان نامگذاري شده با اين فرض كه در اين هفته والدين دانش آموزان در كنار مسئولان مدارس قرار گرفته و پيوندي را ايجاد مي كنند كه منجر به پيشرفت و بهبود شرايط  ضلع سوم اين مثلث يعني دانش آموز  مي شود . اگر تحقق اين فرضيه را هدفي عالي در نظر بگيريم سئوالي كه مطرح مي شود اين است : نقش و كاركرد فعلي اين انجمن ها در مدرسه چيست؟

اين سئوال را با تعدادي از دست اندر كاران و والدين مطرح نموده ايم:

 قائم مفام وزير آموزش و پرورش ( نقل از مطبوعات) اساس كار انجمن اوليا’ و مربيان در مدارس را كمك گرفتن فكري و مالي از والدين مي داند .  رئيس سازمان مركزي انجمن اوليا و مربيان نيز كمك گرفتن از والدين را اساس كار انجمن مي داند و از اينكه در جامعه اين انجمن را با پول مي شناسند انتقاد نموده اين نگرش را ظلم به انجمن مي داند. ابوالفضل خادميان مي گويد چون جذب كمك ها ي مالي نسبت به ساير وظايف و كاركرد هاي اين نهاد برجسته تر بوده ، هروقت دعوت نامه اي از سوي مسئولان مدرسه براي والدين فرستاده مي شود نزد خانواده ها به مثابه گرفتن پول اجباري تلقي مي گردد . خادميان ياد آور مي شود كمك اوليا به مدرسه فقط مالي نيست بلكه كمك فكري ، امكاناتي و تخصصي نيز هست .

 اميري دبير باسابقه در منطقه هشت تهران معتقد است والدين دانش آموزان گنج مدرسه هستند بايد با دقت وازطريق پرسشنامه آنان را شناسايي نمود و از آن ها كمك گرفت . البته كمك هاي معنوي آن هم از كساني كه علاقمند به همكاري هستند . به نظر او بايد ارتباط مداومي ميان مسئولان مدرسه و والدين دانش آموزان وجود داشته باشد و مدرسه با تهيه جزواتي با محتواي تربيتي ، برگزاري جلسات سخنراني  و نمايش فيلم هاي مفيد به صورت ماهانه و البته پرهيز از بيان مشكلات مالي ، در جلسات با والدين تعامل داشته باشد تا بتواند اعتماد ، همفكري و همكاري آنان را جلب نمايد.

خانم س – ف مادر دو فرزند در مقطع ابتدايي و راهنمايي د رمنطقه چهار تهران مي گويد : وجود انجمن مفيد است اگر ارتباط بين والدين و مدرسه را برقرار كند و انتظار اين است كه مشكلات دانش آموزان در مدرسه را رسيدگي و حل نمايد . گرچه همواره  درجلسات انجمن ضمن گزارش اقدامات انجام شده كه عموما هم معطوف به عملكرد عمراني و رفاهي در مدرسه مي باشد تقاضاي پول براي تامين هزينه ها مي شود . براي عضويت در انجمن هم معمولا از كساني استقبال مي شود كه يا از امكانات مالي بهتري برخوردار ند ويا فن و تخصصي دارند كه مي توانند كاري را براي مدرسه انجام دهند . اين نيز به نوعي جنبه كاهش هزينه ها را دارد.

 علي  – غ فوق ليسانس روانشناسي و دبير يكي از مناطق آموزش و پرورش تهران در پاسخ اين سئوال كه انجمن اوليا و مربيان چه نقشي را مي تواند در مدرسه ايفا كند مي گويد: كاركرد اصلي انجمن مي بايد حل مشكلات تربيتي دانش آموزان باشد و مدرسه در اين زمينه از اوليا كمك به خواهد نه برا ي  انجام تعميرات در مدرسه . او معتقد است بسياري از مشكلات بچه ها در مدرسه مربوط به خانواده است كه فقط با همكاري و ارتباط مداوم والدين با مدرسه مي توان آن ها را رفع نمود . درصورتيكه نه مديران مدرسه ها و نه منتخبين انجمن  ها چنين ديدگاهي ندارند و تلاشي در جهت ايجاد پيوندي واقعي ميان خانه و مدرسه انجام نمي دهند. علي – غ كه در سال هاي گذشته به عنوان مشاور در چند مدرسه غير انتفاعي هم فعاليت داشته است مي گويد حتي در اين مدارس كه هزينه هاي تحصيل فرزندان به طور كامل توسط اوليا ي آن ها پرداخت مي شود باز هم پدران و مادران كمتر پيگير مسايل تربيتي فرزندان خود بوده و به نظر مي رسد همه چيز را به مدرسه سپرده اند . او علت اين موضوع را در وهله اول در نوع نگرش والدين  نسبت به نقش تربيتي خانواده و مدرسه  و در مرتبه دوم درگير بودن اغلب خانواده ها با مسايل و مشكلات گوناگون و نداشتن برنامه و وقت لازم براي رسيدگي به مسايل فرزندان  مي داند .

در اين ميان  سخنان برخي از مديران مدارس نيز شنيدني است : اينكه والدين اغلب تشكيل انجمن را بهانه ي دريافت پول مي دانند يك واقعيت تاسف برانگيز است اما حقيت اين است كه هر مدرسه اي براي گذران امور جاري خود نيازمند پرداخت هزينه هاي گوناگون است . اولا سرانه اي كه آموزش و پرورش به مدارس مي پردازد نسبت به هزينه ها بسيار ناچيز است ثانيا همان سرانه ي اندك  هم اغلب به موقع پرداخت نمي شود . حال اگر قرار باشد آموزش و پرورش هزينه ها را نپردازد ويا دير به پردازد از والدين هم در قالب انجمن پولي دريافت نشود چگونه مي توان هزينه هاي مدرسه را تامين نمود ؟

سئوالات همچنان در ذهن خود نمايي مي كنند :

-         خانواده ها چه نقشي براي خود در تربيت آگاهانه و برنامه ريزي شده ي فرزندان قائلند ؟

-         در زمينه فوق چه سهمي را براي مدرسه در نظر مي گيرند؟

-         اهداف تربيتي مدرسه چيست؟ و والدين تا چه حد از آن آگاهند؟

در شرايط كنوني مدرسه ها و به طور كلي وزارت آموزش و پرورش تا چه حد قادر به ايفاي نقش تربيتي خود مي باشند؟